सुख - ग. दि. माडगूळकर

एका वटवृक्षाखाली, बसुनिया दोन श्वान

एकमेकांना सांगती, अनुभव आणि ज्ञान

एक वये वाढलेले, एक पिलू चिमुकले
वृध्द-बालकात होते, काही भाषण चालले.

कोणाठायी सापडले तुला जीवनात सुख?
वृध्द बालका विचारी, त्याचे चाटुनिया मुख.

मला वाटते आजोबा, सुख माझ्या शेपटात
सदाचाच झटतो मी, त्यास धराया मुखात

माझ्या जवळी असून, नाही मज गवसत
उगाचच राहतो मी, माझ्या भोवंती फिरत

अजाण त्या बालकाची, सौख्य कल्पना ऐकून,
क्षणभरी वृध्द श्वान, बसे लोचन मिटून.

कोणाठायी आढळले तुम्हा जीवनात सुख?
तुम्ही वयाने वडील, श्वान संघाचे नायक!

बाल श्वानाच्या प्रश्नाला देई जाणता उत्तर -
तुझे बोलणे बालका, बिनचूक बरोबर -

परि शहाण्या श्वानाने, लागू नये सुखापाठी
आत्मप्रदक्षिणा येते, त्याचे कपाळी शेवटी.

घास तुकडा शोधावा, वास घेत जागोजाग
पुढे पुढे चालताना पुच्छ येते मागोमाग.